English
Irish band on German label make convincing Americana
In this post Libertines world where it seems that any raggle-taggle band with
half-formed ideas and unfinished songs are catapulted onto the front line, have
records in the charts before they coalesce and rarely mature in the hothouse
atmosphere (I sound so old) it is nice to know that there are bands like this
that are in it for the long run and who change and evolve - they grow. This
Irish band releases their fourth record on which the ideas are fully formed,
fully realised and importantly contain more than just the germ of an idea. Dowd
and the band move from cantankerous country blues redolent of his namesake
Johnny, smooth country rockers - the satisfying 'Don't Let Me
Fall' which is
Cash like in its warm redemptive tone – and raucous rock. Not one to be afraid
of noise turning the amps up or stomping on the effects pedals or even sounding
a bit like REM crossed with Green on Red on 'She Said' or to be generic as they
are on the Satanist country song 'Straight Down the
Line' - nice twist that.
Songs like 'Evil' are a kind of crushed velvet gothic country. There is edginess
to the sparky guitars and something almost debauched about the louche vocal. I
like the personality and experience in his voice it makes him an engaging and
believable narrator and I'm happy to spend time in his company.
AMERICANA UK
(UK)
Reviewer: David
Cowling
Reviewers Rating: 
|
REVIEW – EAMONN DOWD & THE
RACKETEERS album launch
By The Master Switch
The racketeers album launch last saturday went off with a bang. jj
smyths is usually a haunt of jazz and blues aficionados. not tonight.
tonight there is an almost uncomfortably full crowd of fans, friends and
'faces' from around dublin. as the cramped bar fills up, eamonn is in
loud conversation with donal lunny, shouting at each other over the
excessively loud music, the new racketeers album 'silver & dust'
which is welcoming people over the p.a. the guest list looks like it's
got the entire capacity of the venue written on it. there's a definite
air of excitement about this new album, the best he's done to date. paul
thomas, producer par excellence (virgin prunes, u2, thin lizzy) has done
an admirable job on this, his second racketeers album. he's frantically
running back and fourth with the same boxes of albums under his arms.
it's anyone's guess why, but i don't think they've noticed.
sometime after 11.30pm the racketeers take to the stage. the only thing
that's missing from making this the perfect atmosphere is a thick,
hanging cloud of cigarette smoke. the haunting tremolo of 'evil' pierces
through the manic babble of conversation. anyone who's attention wasn't
already focused is now under the spell. the set is mainly made up from
the new album and is padded out with songs from the previous three. a
couple of old ones follow, including the emotive 'apology not accepted'
from album no.1, leaving a lump in everyones throat. and then eamonn
bangs into another newy, the stonking 'time is tight'.
'woke up monday morning' marks the halfway point (just before 'the slow
set') with that fabulously long and ear shattering solo that you never
want to end. darah mccarthy (ex-babysnakes and paranoid visions) is
ecstatic. he's drunkenly ranting about how happy he is to see eamonn
with a band that 'isn't made up of bloody session musicians'. he thinks
this is the best line up, best gig and best album he's seen from eamonn
and his small gang of cohorts.
it's time for the rhythm section to take a break while eamonn does a
couple more new songs, solo. chris teusner joins in on tom's as
accompaniment to eamonn's jack-hammer metronome (foot) hammering out the
beat to 'roll the dice'
the band blaze the rest of their way through a storming set, eamonn's
solos drilling through ear drum and grey matter, reminiscent of johnny
thunders, except in tune. his banter between songs is amusing and
entertaining as usual. he's having a good time tonight. 'you make three
old men very happy'. chris and leslie keyes (the new bass player) tell
him he's the only old man on the stage.
the bar light's flash on and off during 'rambling jack' which is the sad
and sorry signal that, not only is there soon to be no more booze, but
that this trail blaze is about to end. the racketeers end the set with
another kick to the head. 'the racketeers lament' is the first song on
the first album and is played live with a little more vigor and volume
than what you'd expect.
and then it's over.
the drunk and the deaf happily wander out into the torrents of rain to
find more alcohol to aid the whining ache in their heads. it's a pity
all gigs aren't as exciting as this. mind you, if they were then nights
like this wouldn't really be exciting, would they?
the master switch
|
German
|
Eamonn Dowd und
seine Racketeers stehen für eine anspruchsvolle Mischung aus
gitarrenlastigem Folkrock und Blues. "Silver and Dust" ist die
insgesamt vierte Scheibe der irischen Band, die seit zehn Jahren schon
quer durch Europa tourt. Dowd selbst ist auch ab und an mal solo in den
Pubs dieses Planeten unterwegs. Er liegt gesanglich irgendwo zwischen Johnny
Cash und Shane McGowan und seine angenehm einprägsame, rauchige,
spröde Stimme sorgt bereits beim Opener "Rambling Jack"
sofort für Gänsehaut.
Jeder der folgenden Titel hat seinen ganz eigenen Charakter und sorgt
beim Hören sofort für Kopfkino, die Texte sind bildreich und lyrisch,
die Melodien von Melancholie geprägt. Das Projekt hat Format. Die
Atmosphäre, die hier vermittelt wird, zwingt einen fast zur Generierung
eines neuen Genre-Ungetüms: Country Gothic. Rauchiger, roher, düsterer,
schwermütiger Rock'n'Roll mit einer ordentlichen Portion Tiefgang.
Produziert wurde die Platte von Paul Thomas, der bekannt wurde durch
seine Arbeit mit Thin
Lizzy, Nikki Sudden und U2.
Demensprechend Oberliga ist auch das Ergebnis.
Bluesrock der sich sehen und hören lassen kann. Und auch der Titel
"Silber und Staub" passt, kann man sich Dowd doch am ehesten
auf einem Barhocker auf einer dunklen Holzbühne vorstellen, auf die nur
ein einziges Spotlight gerichtet ist, in dessen Lichtkegel der Staub im
Takt zur Musik tanzt. Der Mann hat den Blues. Und hervorragende Musiker
an seiner Seite.
WHISKEY SODA (Germany)
|
________________________________________________________________________________
Eine ordentliche Portion
Tiefgang
Eamonn Dowd und seine Racketeers stehen
für eine anspruchsvolle Mischung aus gitarrenlastigem Folkrock und Blues.
Dowd liegt gesanglich irgendwo zwischen Johnny Cash und Shane McGowan und
seine angenehm einprägsame, rauchige, spröde Stimme sorgt bei “Rambling
Jack” sofort für Gänsehaut und Kopfkino, der Text ist bildreich und
lyrisch, die Melodie von Melancholie geprägt. Der Song hat Format. Die
Atmosphäre, die hier vermittelt wird, zwingt einen fast zur Generierung eines
neuen Genre-Ungetüms: Country Gothic. Rauchiger, roher, düsterer, schwermütiger
Rock’n'Roll mit einer ordentlichen Portion Tiefgang.
WENDTOUR (Germany)
______________________________________________________________________________________________________________
Dutch
Na drie cd’s heten de Ierse
Racketeers opeens Eamonn Dowd & The
Racketeers. Geen idee waarom, want Dowd was altijd al de grote man. Silver
And Dust (Cannery Row) brengt
daar geen verandering in. De man uit County Mayo schreef alle dertien liedjes,
zingt lead en speelt naast gitaar onder meer ook nog bas, harmonica, fiddle en
vibrafoon. In tegenstelling tot voorganger Exit Hellsville (recensie)
is Silver And Dust wel lastig te categoriseren. Er zit countryrock in de
liedjes, maar zeker zoveel rock ‘n’ roll, rockabilly en folk. Zo klinkt de
furieuze opener Ramblin’ Jack precies zoals de titel aangeeft. Shabby Dress is
een Stray Cats-achtige meezinger. Straight Down The Line en Nobody Home gaan dan
weer richting country; het laatste liedje met Johnny Cash-huppel. Gone Again
steekt zowaar Neil Young & Crazy Horse naar de kroon. USP’s van de cd zijn
Dowds stem als een pond roestige spijkers en het ijzersterke gitaarwerk van Dowd
en gast Ger Kiely op elektrische, lap steel en octave gitaar. Soms meen je in de
verte U2’s The Edge te horen, maar dat is geen reden om weg te lopen. In de
liedjes van Eamonn Dowd is het niet gezellig. Wat dat betreft lijkt hij een
geestverwant van 16 Horsepowers David Eugene Edwards. Duivel, Lucifer, dwaas en
moordenaar, allemaal zijn ze welkom. Samen zorgen ze wel voor een energieke,
afwisselende cd die de hoofdweg links laat leggen en prettig vaak de goot
opzoekt. (Peer Bataille)
ALT COUNTRY (Netherlands) 2007
________________________________________________________________________________
"They say that
love is blind .... but it's deaf and also dumb"
The Racketeers mogen binnenkort de taart laten aanrukken ... in 1997 verscheen
hun eersteling "By Hook or By Crook" en nu tien jaren later werd het
niet alleen Eamonn Dowd & the Racketeers maar wordt het feestje opgeluisterd
met een nieuw album dat de titel "Silver & Dust " meekreeg.
Founding member/singer/songwriter Eamonn Dowd, Chris Tuesner (drums) en Brian O'
Toole (bass) zorgen meteen voor een primeur ... An Irisch band on German label
make convincing Americana! Collega Freddy Celis was danig onder de indruk van
het album "Exit Hellsville" (zie rev.
Nov. 04) en klasseerde the Racketeers onder de noemer "steengoede
rootsrock". Met de opvolger "Silver and Dust" nam Eamonn Dowd
opnieuw het voortouw, schudde een dertiental songs uit zijn mouw, deed opnieuw
beroep op Paul Thomas (Thin Lizzy, early U2) als producer en slaagde erin
country rock en rock & roll in de juiste hoeveelheden te doseren. Met zijn
rauwe, doorzopen stem, die karakteristieke kop, voelt de man uit Dublin zich
ongetwijfeld thuis in rokerige etablissementen met een hoop geroezemoes op de
achtergrond. De ideale locatie voor de meer dan 100 optredens die de band per
jaar afwerkt en wie nog niet in de gelegenheid is geweest om the Racketeers aan
het werk te zien is de aankoop van "Silver & Dust " ... een must!
Stevige country/rock songs als de opener "Rambling Jack", "Shabby
Dress" en "Blood on Your Boots", met sparky guitars, Hammond
organ, de volumeknop op 10 en beide voeten op de effect pedalen, worden
deskundig afgewisseld met rustiger verzoekjes als het schitterende "Baby
Baby , come on baby, don't let me fall" (inclusief harmonica, lap steel en
backing vocals van Asa Karrman), "Straight Down the Line", "She
Said" (Sheila Sullivan on violin) en het akoestische (solo) meesterwerkje
"Roll the Dice". Eigenaardig dat een band 'uit de omgeving' die met
vier albums op hun aktief nog steeds niet van de partij is op de
"grotere" festivals die wij jaarlijks bezoeken. "Gone
Again", "Evil", het op het lijf van wijlen J. Cash geschreven
"Nobody Home", de zoektocht naar "Antibes" en de optredens
onlangs in Groningen, Hengelo, Amsterdam, 'S - Hertogenbosch en Geel (B) moeten
de laatste twijfels bij de mensen wegnemen die verantwoordelijk zijn voor de
programmering .... Don't Walk Away, don't forget Eamonn Dowd & the
Racketeers!
* * * *(SWA)
ROOTS MUSIC
(Belgium) 2006
________________________________________________________________________________